Dziewięć rodów stoi ponad resztą — najprzedniejsi lordowie, którzy dzierżą siedem królestw w imię Aegona. Oto ich dewizy i ich siedziby, założyciele z legend oraz prosty maesterski opis tego, czym jest każdy ród, zaczerpnięty z historii, nie z pieśni.
“Nadchodzi zima”
ZałożycielBran Budowniczy, jeśli pieśni mówią prawdę
Najstarsza krew w Westeros — Starkowie dzierżą Winterfell od Ery Herosów, gdy panowali jako Królowie Północy. Szarzy i posępni jak wilkor na ich sztandarze, trzymają się dawnych bogów i czardrzew oraz twardego północnego wyznania: ten, kto wydaje wyrok, powinien sam wznieść miecz. Ich dewiza jest mniej przechwałką niż przestrogą.
W kronice
“Usłysz mój ryk!”
ZałożycielLann Sprytny, który podobno wyłudził Skałę od Casterlych
Złoci, dumni i bogaci ponad wszelką rachubę, Lannisterowie rządzą Zachodnimi Ziemiami z Casterly Rock od czasów Lanna Sprytnego. Złoto płynie z ich kopalń tak samo pewnie jak pycha z ich rodu, a szepcze się, że Lannister zawsze spłaca swe długi — powiedzenie wypowiadane równie często z trwogą, co z ufnością. Ich prawdziwą dewizą jest „Usłysz mój ryk!”, choć królestwo pamięta tę drugą.
W kronice
“Ogień i krew”
ZałożycielAenar Wygnaniec, który posłuchał snu swej córki Daenys i opuścił Valyrię przed Zagładą
Smoczy władcy dawnej Valyrii, którzy jako jedyni przewidzieli Zagładę, Targaryenowie przepłynęli wąskie morze na Smoczą Skałę i sto lat później stopili Siedem Królestw w jedno ogniem i krwią. Przez blisko trzysta lat smok zasiadał na Żelaznym Tronie, który Aegon wzniósł z mieczy swych wrogów. Srebrnowłosi i o fioletowych oczach, żenili brata z siostrą, by zachować krew smoka czystą.
W kronice
“Nasza jest furia”
ZałożycielOrys Baratheon — bękarci brat Zdobywcy, jak szeptano — który zdobył Koniec Burzy mieczem
Najmłodszy z wielkich rodów, Baratheonowie wywodzą się od Orysa Baratheona, który zdobył Koniec Burzy i poślubił ostatnią z Durrandonów, dziedzicząc ich ukoronowanego jelenia i smaganą burzami siedzibę. Silni ramieniem i porywczy, lordowie Końca Burzy zaliczani są do najzacieklejszych wojowników królestwa. Ich furia, jak głosi powiedzenie, jest furią samej burzy.
W kronice
“Rośniemy w siłę”
ZałożycielGarth Zielonoręki, od którego wywodzą swój ród, choć do Wysogrodu przybyli jako zarządcy
Lordowie żyznego Reach i jego złotych pól, Tyrellowie wznieśli się jako zarządcy rodu Gardenerów i wywodzą swój ród od Gartha Zielonorękiego z zielonych legend. Zamożni, dworni i ustępujący w złocie tylko Lannisterom, mogą powołać pod sztandar więcej mieczy niż jakikolwiek ród w Westeros. Ich róża rośnie w siłę na ziemi, o którą inni zabijaliby, by ją posiąść.
W kronice
“Nieugięci, niezłomni, niepokonani”
ZałożycielKsiężniczka Nymeria z Rhoynarów i jej lord Mors Martell, którzy z setki kłócących się lordów uczynili jedno królestwo
Ostatni, którzy się ugięli, i nigdy prawdziwie niepodbici, Martellowie rządzą Dorne ze Słonecznej Włóczni — krainy słońca, piasku i długiej pamięci. W ich żyłach płynie krew Rhoynarów, przyniesiona przez morze na dziesięciu tysiącach okrętów Nymerii, a wraz z nią prawa i obyczaje niepodobne do żadnych na północ od Czerwonych Gór. Nieugięci, niezłomni, niepokonani — smoki nie zdołały ich złamać, a Dorne przyłączyło się do królestwa wreszcie na własnych warunkach, przez małżeństwo, a nie miecz.
W kronice
“Wysoko jak honor”
ZałożycielSer Artys Arryn, legendarny Skrzydlaty Rycerz, jeśli można wierzyć śpiewakom
Jedna z najstarszych i najczystszych linii andalskiej szlachty, Arrynowie strzegą Doliny z Orlego Gniazda — zamku położonego tak wysoko wśród Gór Księżycowych, że żadna armia nigdy go nie zdobyła. Wysoko jak honor, głosi ich dewiza, a swej godności strzegą równie zazdrośnie, co niezdobytej siedziby. Sokół i księżyc szybują nad Doliną od czasów Skrzydlatego Rycerza.
W kronice
“My nie siejemy”
ZałożycielSzary Król z Ery Herosów, jeśli kapłani Utopionego Boga mówią prawdę
Żelaźni i zimni, Greyjoyowie łupią z Pyke pośród smaganych burzami Żelaznych Wysp, czcząc Utopionego Boga, który każe im brać siłą to, co żyźniejszym krainom jest dane. Wywodzą swój ród od legendarnego Szarego Króla, który podobno władał zachodnim morzem i pojął za żonę syrenę. Co martwe, umrzeć nie może — a żelaźni ludzie nie sieją, gdyż płacą żelazną cenę.
W kronice
“Rodzina, obowiązek, honor”
ZałożycielŻaden bohater pieśni — lordowie rzek wyniesieni do władzy nad Riverrun, uczynieni namiestnikami Tridentu przez Aegona Smoka
Lordowie rzek i wzgórz ze swej mocnej siedziby w Riverrun, Tullowie zostali wyniesieni na namiestników Tridentu przez Aegona Zdobywcę w nagrodę za ugięcie kolana. Żaden legendarny założyciel nie zdobi ich linii; ich honor to rzecz prostsza, zawarta w trzech słowach — rodzina, obowiązek, honor. Skaczący pstrąg Tullych zawsze był skorszy do zawierania małżeństw niż wojen.
W kronice
Dziewięć wielkich rodów dzierży siedem królestw jako namiestnicy: Starkowie na Północy, Lannisterowie z Zachodnich Ziem, Targaryenowie z Ziem Korony, Baratheonowie z Ziem Burzy, Tyrellowie z Reach, Martellowie z Dorne, Arrynowie z Doliny, Greyjoyowie z Żelaznych Wysp i Tullowie z Dorzecza.
Stark »Nadchodzi zima«, Lannister »Usłysz mój ryk!«, Targaryen »Ogień i krew«, Baratheon »Nasza jest furia«, Tyrell »Rośniemy w siłę«, Martell »Nieugięci, niezłomni, niepokonani«, Arryn »Wysoko jak honor«, Greyjoy »My nie siejemy« i Tully »Rodzina, obowiązek, honor«. Dewiza rodu to jego zawołanie, wypisane pod herbem.
Starkowie wywodzą się od Brandona Budowniczego, legendarnego bohatera, który podobno wzniósł zarówno Winterfell, jak i Mur w Erze Herosów. Jak przy wszystkich założycielach owej epoki maesterowie przestrzegają, że pieśni wyprzedzają zapis — lecz żaden ród w Westeros nie chowa starszej krwi.
Starkowie rządzą z Winterfell, Lannisterowie z Casterly Rock, Targaryenowie ze Smoczej Skały i Czerwonej Twierdzy, Baratheonowie z Końca Burzy, Tyrellowie z Wysogrodu, Martellowie ze Słonecznej Włóczni, Arrynowie z Orlego Gniazda, Greyjoyowie z Pyke i Tullowie z Riverrun.