Historia rodu Ród Tullych

Dorzecze ma niewesołe wyróżnienie bycia najczęściej podbijaną krainą Westeros. Bogate, żyzne i przeklęte brakiem naturalnych granic, ziemie Tridentu były najeżdżane i rządzone kolejno przez Pierwszych Ludzi, Andalów, Królów Burzy i królów każdego sąsiedniego królestwa, nigdy nie zdoławszy długo utrzymać się jako własne królestwo. Pośród tej niekończącej się zmiany panów, Tullowie byli po prostu jednym rzecznym rodem wśród wielu — lordami Riverrun, mocno położonego zamku u rozwidlenia Tumblestone i Czerwonego Zębu, lecz nigdy królami, i nigdy nie rościli sobie do tego prawa.

W przeciwieństwie do Starków z ich Branem czy Lannisterów z ich Lannem, Tullowie nie chełpią się żadnym legendarnym założycielem złoconym przez śpiewaków. Są starą i szacowaną linią bez pretensji do wielkości, i jest w tym pewna uczciwość. Gdy ostatni zdobywcy Dorzecza, żelaźni królowie rodu Hoare, rządzili Tridentem ciężką ręką, Tullych liczono wśród ich wielu urażonych wasali — i to właśnie uraza, w końcu, miała ich wynieść.

Gdy Aegon Smok wystąpił przeciw Harrenowi Czarnemu, rzeczni lordowie dostrzegli swą szansę, by wreszcie uwolnić się od rządów żelaznych ludzi. Lord Edmyn Tully z Riverrun był wśród pierwszych, którzy wyparli się Harrena i opowiedzieli się za Zdobywcą, wzywając swych rzecznych pobratymców pod sztandar Aegona. Był to przemyślny zakład, i opłacił się tak, jak niewiele zakładów się opłaca. Harren i jego synowie spłonęli w Harrenhal, a uchwyt rodu Hoare na Trydencie zginął razem z nimi.

Za swą wczesną lojalność Aegon wyniósł Edmyna Tully'ego na Wielkiego Lorda Tridentu, przyznając skaczącemu pstrągowi władzę nad całym Dorzeczem i wszystkimi jego lordami. Było to zawrotne wyniesienie, i nie takie, które starsze rzeczne rody przyjęły z gracją. Blackwoodowie i Brackenowie, Freyowie i tuzin dumniejszych linii, znaleźli się, klękając przed rodem, który uważali za niczym nie lepszy od swego własnego — krzywda, która zatruwa lojalność Dorzecza wobec Riverrun po dziś dzień. Tullych uczyniono wielkimi, wybierając zwycięską stronę we właściwej chwili, a ich wasale nigdy nie pozwolili im zapomnieć, jak mała była w tym zasługa.

Tullowie rządzą wedle swych słów, a ich słowa stawiają rodzinę na pierwszym miejscu — wyznanie stosowne dla rodu, który zawsze rozumiał siłę dobrze zawartego małżeństwa lepiej niż siłę dobrze stoczonej bitwy. Nigdzie nie było to jaśniejsze niż w przypadku lorda Hostera Tully'ego, który wplótł własne córki w sieć, jaka miała obalić Targaryenów. Obiecał Catelyn dziedzicowi Starków, a Lysę Jonowi Arrynowi z Doliny, wiążąc Riverrun z Winterfell i Orlim Gniazdem, i obracając trzy wielkie rody w jeden sojusz krwi, nim jeszcze dobyto miecza.

Gdy nadszedł bunt, Dorzecze stało się jego areną, jak było areną każdej wojny w Westeros. Bitwę Dzwonów stoczono w tullyjskim miasteczku Stoney Sept, a rozstrzygające starcie całej wojny nastąpiło nad samym Tridentem, na progu Riverrun. Hoster Tully hojnie wydawał swą siłę i sprawę swych zięciów w służbie buntowników, a gdy ją wygrano, pstrąg po raz kolejny wybrał zwycięską stronę — i po raz kolejny przez małżeństwo, nie podbój, dokładnie tak, jak przystoi Tully'emu.