Historia rodu Ród Starków

Żaden ród w Westeros nie dzierży starszej krwi niż Starkowie z Winterfell, i żaden nie jest trudniejszy do jasnego dostrzeżenia, bo ich początki leżą w długim świcie Ery Bohaterów, gdzie zapis i pieśń są tak dogłębnie splecione, że żaden maester nie potrafi z pewnością powiedzieć, gdzie jedno się kończy, a drugie zaczyna. Opowieści nazywają ich założycielem Brandona Budowniczego — tego samego Brana, któremu przypisuje się wzniesienie zarówno Winterfell, jak i Muru, i którego potomkowie przyjęli imię Stark. Że jeden człowiek dokonał tego wszystkiego, co przypisują mu śpiewacy, nadweręża wiarę; bardziej prawdopodobne, że Brandon to tuzin zapomnianych ludzi zebranych pod jednym sławnym imieniem. A jednak salę wzniesiono nad gorącymi źródłami wilczej puszczy w jakimś szarym i odległym roku, i wilcze rody dzierżą ją odtąd.

Przez tysiące lat Starkowie panowali jako Królowie Zimy, a później Królowie w Północy, ujarzmiając rywalizujących królów jednego po drugim — Królów Kurhanów z wielkiego kurhanu, Czerwonych Królów z Dreadfortu, których Boltonowie obdzierali jeńców Starków ze skóry i nosili ich powłoki, Bagiennych Królów z bagnisk, i setkę pomniejszych lordów oprócz nich. Południowi królowie, którzy myśleli, by zdobyć Północ, poznali jej cenę pod Fosą Cailin, gdzie grobla przez Szyję odparła każdy zastęp, jaki kiedykolwiek na nią wymaszerował. Północy, jak głosiło powiedzenie, nie dało się podbić; można ją było jedynie wejść, i to tylko za przyzwoleniem Starków.

Mroczniejsze opowieści również trzymają się tego rodu. Śpiewacy opowiadają o Nocnym Królu, Lordzie Dowódcy Nocnej Straży — niektórzy mówią, że samym Starku — który wziął sobie za żonę trupio-zimną kobietę o oczach jak gwiazdy w Nocnej Fortecy i rządził trzynaście lat jako bóg terroru, aż Król Zimy i Król-za-Murem połączyli miecze, by go obalić, i wymazali samo jego imię z zapisów. Czy w ogóle żył, maesterowie nie ręczą. Lecz sami Starkowie pamiętają, że Mur wzniesiono przeciw czemuś, i nigdy do końca nie zapomnieli dlaczego.

Przez osiem tysięcy lat, wedle chełpliwej rachuby śpiewaków, Starkowie nosili koronę. Skończyło się to na brzegach Tridentu, trzysta lat przed naszymi dniami, gdy Torrhen Stark wymaszerował na południe, by spotkać smoki, i uznał, że cała siła Północy jest niewystarczająca przeciw trzem z nich. Aegon Smok i jego siostry spalili już na popiół dwóch królów na Polu Ognia, a Torrhen, obozujący za rzeką ze swym zastępem, zważył dumę swej linii przeciw życiu każdego człowieka, który za nim podążył.

Wybrał swych ludzi. W szarym świetle poranka przekroczył wodę, złożył swą koronę u stóp Aegona i powstał ponownie jako Lord Winterfell i Strażnik Północy. Śpiewacy zwą go Królem, Który Uklęknął, i jest w tym tytule pogarda, lecz mędrszy człowiek słyszy w nim coś innego — króla, który zrozumiał, że korona z brązu i żelaza warta jest mniej niż Północ, która ją nosiła. Jego ludu nie spalono. Jego linia przetrwała. Bywają gorsze epitafia dla króla.

Starkowie trzymali się swej zamarzniętej twierdzy przez rządy, które nastąpiły, i rzadko widywano ich na południe od Szyi — aż Targaryenowie popadli w wojnę między sobą podczas Tańca Smoków, i Północ się poruszyła. Cregan Stark, Lord Winterfell, zaprzysiągł swe miecze Rhaenyrze i jej czerni i wymaszerował z armią w dół traktu królewskiego, choć wojna niemal całkiem się wypaliła, nim zdążył dotrzeć. Dotarł do Królewskiej Przystani w roku 131, gdy zarówno królowa, jak i król leżeli martwi, a chłopiec Aegon III siedział na osmalonym i pustym tronie.

To, co nastąpiło, ludzie Północy pamiętają jako Godzinę Wilka. Przez sześć dni zastęp Cregana trzymał stolicę i odpowiadał na morderstwa wojny zimną północną sprawiedliwością, zasiadając w sądzie nad tymi, którzy otruli Aegona II. Mianowano go namiestnikiem króla — i pełnił ten urząd przez jeden jedyny dzień, dość długo, by ujrzeć zakończenie procesów, nim złożył go i zawrócił konia ku domowi. Namiestnik Jednego Dnia, zwał go potem dwór, na poły z szyderstwem, na poły z podziwem. Przybył na wojnę późno, lecz żaden człowiek nie opuścił Królewskiej Przystani, wątpiąc, że wilk nadszedł.

Stulecia, które nastąpiły, są cichsze w historiach, jak zwykle bywają na Północy, choć nie bez własnych burz. Kronikarze mówią o wilczycach Winterfell w latach regencji chłopięcego króla, kobietach Starków, które jeździły konno i walczyły, i sporzyły o strażnictwo równie zawzięcie jak jakikolwiek mężczyzna, a ród słał swój udział synów na Mur, a córek do południowych łóż. Lecz Starkowie pozostali, z dawna przyzwyczajenia, rodem, który patrzył na północ i do wewnątrz, nieufny wobec gier rozgrywanych poza Szyją.

To się zmieniło wraz z Rickardem Starkiem, którego południowe ambicje miały go zgubić. Zaręczył swego dziedzica Brandona z Catelyn Tully z Riverrun, wysłał swego drugiego syna Eddarda na wychowanie do Jona Arryna w odległej Dolinie, i obiecał swą córkę Lyannę Robertowi Baratheonowi z Końca Burzy — splatając Północ z Doliną, Tridentem i krainami burzy siecią małżeńskich sojuszy, jakiej żaden Stark nigdy wcześniej nie pomyślał utkać. Wtedy książę Rhaegar Targaryen uprowadził Lyannę, i sieć zajęła się ogniem.

Brandon pojechał do Królewskiej Przystani, żądając satysfakcji, i został pochwycony; Rickard przybył, by za niego odpowiedzieć, i spalono go żywcem w sali tronowej, podczas gdy jego syn dusił się, próbując go ocalić. Aerys II zażądał następnie głów Eddarda i Roberta, a zamiast głów dostał bunt. Gdy się skończył, Rhaegar nie żył nad Tridentem, Lyanna nie żyła w dornijskiej wieży, a cichy drugi syn, który nigdy nie spodziewał się rządzić, siedział w Winterfell jako Eddard Stark, Lord Północy — niosąc do domu jedynie kości swej siostry i obietnicę, której nigdy nie wypowiedział na głos.