Mur

Mur jest największym dziełem ludzi, jakie kiedykolwiek powstało, i żaden żyjący człowiek nie wie na pewno, kto go wzniósł. Opowieść, jaką strzeże Północ, głosi, że wzniesiono go u schyłku Długiej Nocy, jakieś osiem tysięcy lat temu, gdy Innych odparto już za krawędź świata, a ludzie postanowili, że nigdy więcej nie mogą nadejść.

Brandon Budowniczy to imię, jakie pieśni nadają twórcy — ten sam legendarny Stark, któremu Północ przypisuje też Winterfell i połowę dawnych cudów Północy. Śpiewacy dodają, że nie pracował sam: że olbrzymy pożyczyły mu swej siły, by dźwigać wielkie bloki lodu, a dzieci lasu wplotły zaklęcia w zamarznięty wał, by związać go przeciw zmarłym. Olbrzymy, dzieci lasu i człowiek, który żył dość długo, by wznieść trzy cuda w jednym życiu — maesterowie spisują to wszystko i wierzą w tyle, ile muszą, czyli w niewiele. Pewne jest, że Mur stoi, i że żadne zwyczajne murarstwo nie mogłoby go wznieść.

Mur jest czymś więcej niż lodem, a przynajmniej tak utrzymują najstarsi bracia. Mówi się, że wpleciono weń zaklęcia — wróżby dzieci lasu, złożone przy jego wznoszeniu — tak by zmarli i Inni nie mogli go przekroczyć, dopóki stoi. Stworzenia zimnej magii wahają się przed nim; upiór go nie przekroczy, a dzicy, którzy boją się takich rzeczy bardziej niż jakikolwiek południowiec, walili w Mur przez tysiące lat i nigdy nie zdołali go obalić na dłużej.

Przy opuszczonej Nocnej Fortecy stoi Czarna Brama, drzwi z bladego czardrzewa wyrosłe w kształt twarzy, zapadnięte głęboko pod zamek. Otwierają się jedynie dla zaprzysiężonego brata Nocnej Straży, który wypowie słowa przysięgi, i pozwalają podróżnemu przejść wprost przez podstawę Muru. Maesterowie, którzy nie ufają żadnej magii, zapisują te opowieści, nie ręcząc za nie — lecz czarni bracia, którzy strzegą lodu, nie śmieją się z nich, a ta powściągliwość sama w sobie jest rodzajem świadectwa.

Straż nie żyje samym lodem. Dar Brandona, przyznany przez Brandona Budowniczego u zarania zakonu, dał czarnym braciom ziemię na dwadzieścia pięć lig na południe od Muru do uprawy i pracy, by ludzie strzegący królestwa nie musieli przy tym głodować.

Tysiące lat później Dobra Królowa Alysanne Targaryen przyleciała na swej smoczycy Silverwing pod Mur, wzruszona losem kurczącej się Straży, i namówiła swego męża, króla Jaehaerysa I, by przyznał drugi pas ziemi — Nowy Dar, kolejnych dwadzieścia pięć lig. Za dni powieści oba Dary stoją niemal całkiem puste, ich wioski porzucone najazdom dzikich i surowym zimom, a pola, które dano Straży, by sama się wyżywiła, zarosły z powrotem trawą.