Historia rodu Ród Targaryenów

Na długo przedtem, nim rządzili Westeros, Targaryenowie byli jedną rodziną władców smoków spośród czterdziestu w Wolności Valyrii — i nie wśród największych z nich. Ich losy odmienił sen. Daenys, zwana Śniącą, przewidziała Zagładę, która miała pochłonąć Valyrię w ogniu i ruinie, a jej ojciec Aenar Wygnaniec posłuchał jej, sprzedając swe włości i przenosząc swój dom oraz swe smoki na ponurą wulkaniczną wyspę Smoczej Skały, u ujścia Zatoki Czarnej Wody. Jego koledzy władcy smoków nazwali go tchórzem i uznali za głupca.

Dwanaście lat później nadeszła Zagłada. W jednym kataklizmie wybuchło Czternaście Płomieni, Wolność rozpadła się, jej miasta zatopiono lub pogrzebano, jej władcy smoków spłonęli we własnych łożach, a najpotężniejsza cywilizacja, jaką znał świat, zniknęła w jedno popołudnie. Targaryenowie przetrwali sami, bo jako jedyni posłuchali snu dziewczyny. Przez stulecie trzymali się Smoczej Skały na skraju Westeros, ostatni władcy smoków na całym świecie, podczas gdy popielne krainy wschodu wstrząsane były długim Stuleciem Krwi — aż ambitny młody mężczyzna imieniem Aegon zwrócił swe fioletowe oczy ku stałemu lądowi.

Aegon Targaryen wylądował u ujścia Czarnowodnej ze swymi dwiema siostrami-żonami, Visenyą i Rhaenys, trzema smokami i skromnym zastępem — a w dwa lata uczynił się panem kontynentu, który nigdy przedtem nie był jednym królestwem. Królowie Westeros po kolei poznawali, co znaczą smoki. W Harrenhal król Harren Czarny i wszyscy jego synowie spiekli się w środku najpotężniejszego zamku, jaki kiedykolwiek wzniesiono, jego wieże płynąc stopionym kamieniem. Na Polu Ognia połączone zastępy Reach i zachodu, pięćdziesiąt pięć tysięcy silne, złamały się i spłonęły przed Balerionem, Vhagar i Meraxes.

Jeden po drugim królowie klękali albo umierali. Torrhen Stark złożył swą koronę nad Tridentem; Arrynowie ustąpili Dolinę, gdy Visenya przewiozła chłopięcego króla na przejażdżkę na swym smoku; Tullyowie zdradzili swe barwy i za to ich wyniesiono. W końcu sześć z siedmiu królestw skłoniło się, a Aegona namaszczono i koronowano w Gwiaździstym Sepcie Starego Miasta, gdzie Wielki Septon wybrał wiarę zamiast ognia. Od tej koronacji maesterowie liczą lata — Podbój to rok pierwszy, a wszystkie nasze daty wypadają przed nim albo po nim.

Jedynie Dorne mu się przeciwstawiło. Aegon i jego siostry mogli spalić dornijskie zamki, lecz nigdy nie zdołali podbić Dornijczyków, którzy rozpływali się w swych pustyniach i uderzali z zasadzki, a Pierwsza Wojna Dornijska ciągnęła się krwawa i nierozstrzygnięta. Królowa Rhaenys i jej smok Meraxes zginęli nad Hellholt, a gniew Aegona spalił Dorne bez trwałego skutku. Wzniósł Żelazny Tron z mieczy swych pokonanych wrogów — tysiąc klingi, mówią śpiewacy — i choć nigdy nie siadało się na nim wygodnie, żaden król, który go dzierżył od tamtej pory, nie chciał go oddać.

Dziedzice Aegona utrzymali tron, lecz pokój, który wywalczył, okazał się kruchy. Jego syn Aenys był łagodny i niezdecydowany, a pod jego rządami Wiara Siedmiu powstała w zbrojnym buncie — Zbrojna Wiara, Synowie Wojownika i Ubodzy Towarzysze, którzy nie mogli znieść smoczych królów żeniących brata z siostrą wbrew bogom. Aenys zmarł, gdy królestwo płonęło, a tron przeszedł na jego przyrodniego brata Maegora.

Maegor Okrutny odpowiedział Wierze ogniem i stalą i zasłużył na każdą literę swego imienia. Spalił Sept Pamięci wraz z jego obrońcami w środku, wysłał pod miecz tysiące wiernych i mordował własnych krewnych niemal równie chętnie, co swych wrogów. Wziął sześć żon i nie zostawił żywego dziedzica, a po sześciu latach terroru znaleziono go martwego na samym Żelaznym Tronie, jego ostrza w jego nadgarstkach — czy z własnej ręki, czy cudzej, żaden żyjący człowiek nie potrafi powiedzieć. Niewielu go opłakiwało.

Z tego krwawego początku wyrósł największy z królów Targaryenów. Jaehaerys I, zwany Pojednawcą, objął tron jako chłopiec i dzierżył go przez pięćdziesiąt pięć lat, dłużej niż jakikolwiek król przed nim czy po nim. Tam, gdzie Maegor palił, Jaehaerys jednał: zawarł pokój z Wiarą, zdobywając jej błogosławieństwo dla małżeństw smoczych królów w zamian za rozbrojenie jej zbrojnych zakonów, i uporządkował królestwo, jak nie uczynił tego żaden władca. Z jego siostrą-żoną, Dobrą Królową Alysanne, u boku, budował drogi i porty, reformował prawa i przelatywał całą długość królestwa — nawet po Mur, gdzie Alysanne obdarowała Nocną Straż nowymi ziemiami.

Lecz długie życie przyniosło własne przekleństwo: Jaehaerys przeżył swych dziedziców, a sukcesja popadła w wątpliwość. W roku 101 zwołał lordów królestwa na Wielką Radę w Harrenhal, by wybrali spośród jego potomków, a oni pominęli linię jego wnuczki na rzecz jego wnuka Viserysa — ustanawiając, swym głosowaniem, że Żelazny Tron nie przechodzi po linii żeńskiej, jeśli w pobliżu stoi męski pretendent. Był to brzemienny w skutki osąd. Gdy Stary Król w końcu zmarł, sędziwy latami i honorem, pozostawił po sobie królestwo u szczytu potęgi pod swym wnukiem Viserysem I — i pytanie o dziedziczenie, które miało wkrótce zwrócić smoka przeciw smokowi.

Viserys I panował nad złotym południem dynastii, tłustym i łatwym pokojem — i zasiał ziarno jej najgorszej katastrofy, mianując swą córkę Rhaenyrę swą dziedziczką, a potem płodząc synów z drugą żoną. Nigdy nie rozwiązał tej sprzeczności, a gdy zmarł w roku 129, dwór rozłupał się jak uderzona kłoda. Frakcja królowej, zieloni, koronowała jego syna Aegona II w mieście; frakcja księżniczki, czerń, koronowała Rhaenyrę na Smoczej Skale. Obie miały smoki, i obie zamierzały ich użyć.

Wojna, którą śpiewacy nazwali Tańcem Smoków, była zgubą rodu, który ją wywołał. Otworzyło ją morderstwo dziecka — Krew i Ser, wysłani, by zabić księcia w komnatach samej królowej — i nigdy nie stała się mniej straszliwa od tamtej pory. Wronie Gniazdo, Gardziel, szturm zwariowanego tłumu na Smoczą Jamę: smok za smokiem ginął, niektóre nawzajem, aż bestie, które uczyniły Targaryenów panami świata, niemal całkiem znikły. Królewska Przystań padła na rzecz Rhaenyry, a potem ją wypędziła; skarmiono ją żywcem smokowi jej przyrodniego brata, Słonecznemu Ogniowi, a Aegona II otruto z kolei, martwego w roku 131.

Skończyło się to, jak opowiedziano gdzie indziej, wilkiem trzymającym popioły stolicy i złamanym chłopcem wyniesionym na tron, którego nikt naprawdę nie wygrał. Aegon III wziął koronę jako nawiedzone dziecko, które patrzyło, jak jego matkę pożera smok, a królestwo przeszło w długie, szare rządy regentów. Smoki umierały. W czasie jego panowania ostatni z nich, skarłowaciałe i chorowite stworzenie, także umrze — a Targaryenowie, po raz pierwszy w swej historii, staną się władcami smoków bez smoków.

Bezsmocze stulecie, które nastąpiło, było powolnym rozrachunkiem z tym, czym byli Targaryenowie bez swych bestii: rodziną jak inne rodziny, choć dziwną i pokrewieństwem skażoną, dzierżącą królestwo prawem i przyzwyczajeniem, nie ogniem. Były rządy jasne i mroczne. Chłopięcy król Daeron I, Młody Smok, podbił Dorne mieczem i zuchwałością w wieku czternastu lat i stracił je oraz swe życie, nim skończył dwadzieścia. Jego następca, Baelor Błogosławiony, rządził pobożnością i głupotą. A tłusty, rozwiązły Aegon IV, Niegodny, zasiał ziarna stulecia żałoby, legitymizując swych bękartów na łożu śmierci — pierwszym wśród nich Daemona Blackfyre'a, któremu dano rodowy miecz Targaryenów i, wkrótce dość, ambicję, by mu dorównać.

Dorne, którego smoki nie zdołały podbić, przyłączyło się do królestwa wreszcie przez łoże małżeńskie: król Daeron II poślubił dornijską księżniczkę Myriah, i oddał własną siostrę księciu Dorne, i tak Siedem Królestw stało się wreszcie naprawdę siedmioma, a Dorne zachowało własne prawa i własny tytuł władcy. Lecz zalegitymizowani Blackfyre'owie targali dynastią przez trzy pokolenia. Pierwszy Bunt Blackfyre'a zbroczył krwią Pole Czerwonej Trawy; wygnany Gorzka Stal wykuł Złotą Kompanię za wąskim morzem, by wojnę utrzymać przy życiu, i bunt za buntem następował, każdy świeżą raną dla rodu powoli wykrwawiającego się ze swej dawnej siły.

Ostatni akt był tragedią wysnutą z marzeń samego rodu. Życzliwy Aegon V trudził się, by polepszyć los pospólstwa wbrew oporowi własnych lordów, a bliski końca swych rządów, w swym letnim zamku Summerhall, poszukiwał sposobu, by raz jeszcze zbudzić smoki z kamienia. Ogień pochłonął salę, i króla wraz z nią, a z popiołów narodził się książę — Rhaegar, który miał zaprowadzić ród do jego zguby. Jego ojciec Aerys II zaczynał swe rządy obietnicą i osunął się w szaleństwo, stając się okrutniejszym i bardziej podejrzliwym z każdym mijającym rokiem, aż Bunt w Duskendale coś w nim złamał na dobre. Gdy jego syn uciekł z Lyanną Stark, szalony król spalił jej ojca i brata w swej sali tronowej, a królestwo powstało. Rhaegar padł od młota Roberta nad Tridentem; złupienie Królewskiej Przystani zakończyło dynastię; a ostatnie smoki — dwoje przerażonych dzieci — uciekły za morze na wygnanie.