Historia rodu Ród Baratheonów

Koniec Burzy jest o wiele starszy niż ród, który dzierży go dziś. Legendy przypisują jego założenie Durranowi, pierwszemu z Królów Burzy, który zdobył miłość Elenei, córki boga morza i bogini wiatru, i za tę zuchwałość ujrzał każdą swą salę obaloną przez burze, jakie ciskali na wybrzeże jej rozwścieczeni rodzice. Sześć zamków bogowie zniszczyli; siódmy przetrwał, i przetrwał do dziś — wzniesiony, jak twierdzą śpiewacy, przez chłopca imieniem Bran, który miał dorosnąć, by zbudować także Winterfell i Mur. Maesterowie uśmiechają się nad tą opowieścią, lecz Koniec Burzy nigdy nie padł od żadnej burzy ani oblężenia przez wszystkie te długie wieki.

Z tej niezdobytej siedziby Durrandonowie rządzili krainami burzy jako Królowie Burzy przez tysiące lat, linia twardych, dumnych wojowników, którzy walczyli z sąsiadami w każdym kierunku i utrzymywali swój teren przeciw nim wszystkim. Nim przybyły smoki, Durrandonowie utracili swe niegdyś rozległe włości na rzecz nacierających sąsiednich królestw, lecz zachowali swą dumę w całości — co miało się okazać ich zgubą.

Gdy przybył Aegon Smok, ostatnim Królem Burzy był Argilac Wyniosły, zbyt dumny, by uklęknąć, i zbyt stary, by zwyciężyć. Aegon posłał przeciw niemu swego towarzysza i domniemanego przyrodniego brata-bękarta, Orysa Baratheona. Obaj starli się w wielkiej bitwie w deszczu, a Orys zabił Argilaca i zdobył Koniec Burzy — po czym poślubił córkę martwego króla, Argellę, przejął herb ukoronowanego jelenia Durrandonów oraz ich słowa, „Nasza jest furia”, i założył ród Baratheonów na kościach rodu, który zakończył. Aegon mianował go pierwszym namiestnikiem króla.

Był to krwawy początek i pozostał krwawy. W Pierwszej Wojnie Dornijskiej Orysa pojmali Dornijczycy i stracił dłoń jako okup; gdy odzyskał wolność, wziął zemstę, odbierając dłonie mieczowe dornijskim lordom, którzy go zhańbili — dłoń za dłoń, i odsetki oprócz tego. Od początku Baratheonowie byli rodem silnych ramion i gorącej krwi, a furia w ich słowach nigdy nie była jedynie chełpą.

Przez blisko trzy stulecia Baratheonowie dzierżyli krainy burzy jako lojalni chorążowie Żelaznego Tronu, i ukoronowany jeleń mógłby pozostać rodem pańskim wśród rodów pańskich, gdyby nie jeden człowiek. Robert Baratheon wychowywał się w Dolinie u boku Eddarda Starka pod okiem Jona Arryna, i zaręczono go z siostrą Neda, Lyanną — aż książę Rhaegar Targaryen ją uprowadził, a żal Roberta skrzepł w furię, która miała obalić dynastię liczącą trzysta lat.

Bunt, który nie nosi niczyjego imienia, lecz pamięta się go jako Roberta, obrócił się na jego własnych dwóch rękach. Niemal osaczony i zabity w Bitwie Dzwonów w miasteczku Stoney Sept, wyrwał się i przeniósł wojnę na rojalistów. Nad Tridentem obaj pretendenci spotkali się wreszcie pośrodku rzeki, a Robert wgniótł napierśnik Rhaegara i jego pierś jednym uderzeniem swego młota wojennego, rozsypując rubiny z pancerza księcia w prąd rzeki. Królewską Przystań złupiono, dzieci Targaryenów zabito, a człowiek, który powstał, by pomścić dziewczynę, znalazł się, ku swemu jawnemu zdumieniu, siedzącym na Żelaznym Tronie jako Robert z rodu Baratheonów, Pierwszy Tego Imienia.

Robert był lepszym wojownikiem niż królem. Chciał korony o wiele mniej, niż chciał zemsty, a gdy walki ustały, uznał zasiadanie na tronie za nużące, oddając się ucztowaniu, dziwkom i łowom, podczas gdy jego namiestnik i rodzina jego żony rządzili. Sześć lat w jego rządach żelaźni ludzie wystawili go na próbę, gdy Balon Greyjoy koronował się na Króla Żelaznych Wysp i puścił z dymem zachodnie wybrzeże. Robert odpowiedział tak, jak odpowiadał na wszystko — młotem. Zmiażdżył flotę Greyjoyów i szturmował Pyke, i na chwilę stary król-wojownik rozpłonął ponownie w tym otyłym człowieku, którym uczynił go tron.

Lecz była to jego ostatnia furia. Jeleń stawał się coraz cięższy, leniwszy i coraz bardziej nieszczęśliwy z każdym mijającym rokiem, poślubiony Lannisterce, która nim gardziła, i nawiedzany przez martwą dziewczynę w dornijskim grobowcu. Zdobył królestwo, którego nie umiał utrzymać, i pozostawił jego utrzymanie mężczyznom i kobietom z własnymi planami — dług, który, jak każdy dług, w końcu miał przypaść do spłaty.