Historia rodu Ród Lannisterów

Lannisterowie wywodzą swą linię od Lanna Sprytnego, oszusta z Ery Bohaterów, o którym mówi się, że zdobył Casterly Rock od rodu Casterlych, nigdy nie dobywszy miecza. Jak tego dokonał, opowieści nie są zgodne: jedni mówią, że przemknął się do Skały i skradał po niej nocami, aż Casterlowie uwierzyli, że miejsce jest nawiedzone, i uciekli; inni, że napełnił jej sale robactwem, albo uwodził córki rodu jedna po drugiej, aż wżenił się w te mury. Maesterowie uznają Lanna za postać z baśni, lecz góra kamienia, którą rzekomo ukradł, jest dość realna, i naszpikowana większą ilością złota niż jakiekolwiek inne miejsce znanego świata.

Z tego złotego wzgórza Lannisterowie rządzili Zachodnimi Ziemiami jako Królowie Skały, a jasne włosy Lanna przechodziły przez pokolenia — bo mówiono, że wyrywał złoto ze słońca, by złocić swe dzieci. Wzbogacili się ponad marzenia innych rodów, a bogactwo zrodziło zarówno dumę rodziny, jak i zawiść jej wrogów. Lew nie zaprząta sobie głowy opiniami owiec, głosi powiedzenie; lecz lew siedzący na górze złota uczy się trzymać pazury dobrze naostrzone.

Gdy przybył Aegon Smok, król Loren ze Skały nie uklęknął tak, jak uczynił to Torrhen Stark. Pojechał zamiast tego, by dołączyć do króla Merna z Reach, i razem obaj królowie przywiedli pięćdziesiąt pięć tysięcy ludzi przeciw najeźdźcom na równinie w Reach. Był to największy zastęp, jaki kiedykolwiek widziało Westeros, i przeciw trzem smokom spłonął. Cztery tysiące ludzi zginęło w płomieniach tego, co śpiewacy nazwali Polem Ognia; król Mern zginął wraz z całą swą linią, kończąc ród Gardenerów w jedno popołudnie.

Loren Lannister nie zginął. Spojrzał na płonące pole, osądził dzień za stracony i uciekł — i przeżył, by ugiąć kolano w następnym roku, oddając swą koronę, by zachować swą Skałę. Aegon mianował go Lordem Casterly Rock i Strażnikiem Zachodu, i lwy są odtąd Lannisterami, nie królami. Złoto, jak się nauczyli, mogło kupić bardzo wiele rzeczy, lecz nie wynik bitwy przeciw smokom.

Przez pewien czas złoty lew utył i stracił zęby. Lord Tytos Lannister był łagodnym, słabej woli człowiekiem, który wybaczał każdą zniewagę i jeszcze chętniej wybaczał długi, i pod jego rządami wielcy wasale zachodu stali się zuchwali. Reyne'owie z Castamere i Tarbeckowie z Tarbeck Hall, bogaci i dumni, byli bliscy panowania nad własnym zwierzchnim lordem, śmiejąc się z Casterly Rock i jego głupiego pana. Powinni byli pamiętać, że Tytos miał synów.

Jego najstarszy, Tywin, nie miał jeszcze dwudziestu lat, gdy odpowiedział na ich pogardę. Gdy Reyne'owie i Tarbeckowie powstali w otwartym buncie, zmiażdżył ich doszczętnie — obalił Tarbeck Hall, a gdy Reyne'owie uciekli do swych kopalni pod Castamere, zapieczętował wejścia i wpuścił wody, aż każdy mężczyzna, kobieta i dziecko tej linii utonęło w mroku. Dwa starożytne rody wygasły z korzeniami i gałęziami, a królestwo poznało pieśń. „A teraz deszcze płaczą nad jego salami, i nie ma duszy, by usłyszeć” — ludzie wciąż śpiewają „Deszcze Castamere”, a lordowie, którzy słyszą ją graną przez muzykantów Lannistera, mają zwyczaj nagle stawać się bardziej ustępliwi.

Tywin Lannister rządził Siedmioma Królestwami pod każdym względem prócz tytułu przez dwadzieścia lat jako namiestnik króla Aerysa II, a królestwo prosperowało pod jego zimną kompetencją, jak nie prosperowało w żywej pamięci. Przetrwał Bunt w Duskendale, gdzie zbuntowany lord trzymał króla w niewoli, a Tywin oblegał miasto, zamiast ujrzeć Aerysa uwolnionego zbyt tanio. Lecz rosnące szaleństwo i zazdrość króla — o bogactwo Tywina, jego żonę, sam jego sukces — w końcu zmusiły namiestnika, by złożył swój łańcuch i wrócił do Skały, czekając.

Gdy Robert Baratheon powstał przeciw Targaryenom, Tywin Lannister czekał, i obserwował, i nie ruszył się — aż buntownicy wygrali nad Tridentem, a wojna była już niemal rozstrzygnięta. Dopiero wtedy przywiódł swój zastęp pod bramy Królewskiej Przystani, deklarując wierność koronie. Szalony Król Aerys, który nigdy nie nauczył się mądrości, otworzył swe bramy przed swym starym namiestnikiem, a lwy złupiły miasto, które przysięgły bronić.

Była to rzeźnicza robota, i Tywin taką ją zamierzył. Jego człowiek, ser Gregor Clegane, roztrzaskał głowę niemowlęcemu księciu Aegonowi i zamordował księżniczkę Elię Dorne u jego boku, podczas gdy Amory Lorch przebił swą klingą małą księżniczkę Rhaenys — trzy ciała, które Tywin złożył u stóp Roberta jako dar i ostrzeżenie. Jego własny syn Jaime, zaprzysiężony Gwardii Królewskiej, poderżnął gardło szalonemu królowi. W jeden dzień Lannisterowie zakończyli dynastię i związali nową ze sobą, bo córka Tywina, Cersei, wkrótce została królową Roberta. Lannister zawsze spłaca swe długi — i, jak się okazało, sam je ściąga.