Historia rodu Ród Martellów

Martellowie różnią się od każdego innego wielkiego rodu, bo najprawdziwszy korzeń ich historii wcale nie leży w Westeros, lecz za wąskim morzem, na brzegach matki Rhoyne. Tam Rhoynarowie zamieszkiwali pełne wdzięku rzeczne miasta, aż nadeszli podbijający władcy smoków Valyrii, a w Drugiej Wojnie Przyprawowej Valyrianie przywiedli swe smoki przeciw wielkiemu zastępowi księcia Garina i spalili go, a potem obrócili ocalałych Rhoynarów w niewolników. Zamiast patrzeć, jak jej lud zniewolono, wojownicza królowa Nymeria zebrała resztki pokonanego narodu — dziesięć tysięcy okrętów, głoszą pieśni — i poprowadziła ich na zachód, w stronę zachodzącego słońca, szukając ziemi poza zasięgiem smoków.

Znalazła Dorne: surowe, suche i podzielone między setkę kłócących się lordów. Nymeria spaliła swe okręty na piasku, by nikt nie mógł marzyć o powrocie, wzięła dornijskiego lorda Morsa Martella za męża i razem z nim scaliła wojujące drobne królestwa w jedno królestwo rządzone ze Słonecznej Włóczni. Sześciu królów, którzy się jej przeciwstawili, wysłała w kajdanach na Mur. Rhoynarowie przynieśli swe obyczaje ze sobą i nigdy ich nie porzucili — równe dziedziczenie dla córki i syna, honorowe miejsce faworyty, tytuł Księcia i Księżnej zamiast Króla — i wycisnęli na Dorne charakter, którego nigdy nie utraciło.

Gdy smoki Aegona ujarzmiły pozostałych sześć królestw, Dorne samo odmówiło złamania — nie przez odpowiadanie ogniem na ogień, czego nikt nie potrafił uczynić, lecz przez odmowę stawienia mu czoła w ogóle. Dornijczycy porzucali swe zamki, gdy nadchodziły smoki, i uderzali z zasadzki, gdy odlatywały, rozpływając się w głębokiej pustyni i ukrytych przełęczach. Aegon i jego siostry mogli palić Słoneczną Włócznię tuzin razy i nie podbić niczego. W walkach królową Rhaenys i jej smoka Meraxes strącono nad Hellholt bełtem skorpiona przez oko, a rządząca księżniczka Meria Martell, Żółta Ropucha, przetrwała każdy wysiłek Zdobywcy. Pierwsza Wojna Dornijska ciągnęła się i wygasła, a Dorne pozostało wolne — jedyna ziemia w Westeros, której smoki nie zdołały zdobyć.

Spróbowano ponownie półtora wieku później, gdy chłopięcy król Daeron I, Młody Smok, napisał księgę o tym, jak podbije Dorne, a potem, co zdumiewające, tego dokonał — na jeden sezon. Podboju nie dało się utrzymać. Dornijczycy powstali, wycięli jego garnizony i zabili samego Młodego Smoka, zdradziecko, pod flagą pokoju. Dorne udowodniło tę samą lekcję dwukrotnie: można je najechać, a nawet, krótko, okupować, lecz nie można go podbić. Ich słowa to nie chełpa, lecz proste stwierdzenie faktu.

W końcu Dorne przyłączyło się do Siedmiu Królestw jedyną drogą, jaką kiedykolwiek mogło — dobrowolnie, i na swoich warunkach, przez łoże małżeńskie, nie pole bitwy. Król Daeron II, zwany Dobrym, poślubił dornijską księżniczkę Myriah, i oddał własną siostrę Daenerys w małżeństwo księciu Maronowi Martellowi, i tym podwójnym węzłem Dorne wstąpiło wreszcie pokojowo do królestwa, blisko dwieście lat po lądowaniu Aegona. I wstąpiło całe: Martellowie zachowali swe własne prawa, swe rhoynarskie obyczaje, i tytuł Księcia Dorne, rządząc swą ziemią, jak nie rządził żaden inny Wielki Lord swoją.

Małżeństwo nie było powszechnie kochane. Wielu w królestwie miało za złe łaskę okazywaną Dornijczykom na dworze Daerona, a ta uraza pomogła podsycić ognie buntów Blackfyre'ów, które szpeciły następne pokolenia. Lecz Martellowie osiągnęli to, czego smoki nigdy nie zdołały wymusić, a miecze nigdy nie zdołały zdobyć: miejsce w Siedmiu Królestwach, które nie kosztowało ich ani ich praw, ani ich dumy. Przyłączyli się do królestwa, i pozostali całkowicie sobą — cierpliwi, dumni, i powolni w zapominaniu krzywdy.