Historia rodu Ród Tyrellów

Reach to najbogatsza i najżyźniejsza ziemia całego Westeros, a jej lud wywodzi swe początki od Gartha Zielonorękiego, legendarnego Wysokiego Króla Pierwszych Ludzi, od którego pół szlacheckich rodów południa rości sobie pochodzenie. Garth, głoszą opowieści, sprawiał, że plony rosły, gdziekolwiek stąpał, nosił koronę z pnączy i kwiatów, i spłodził niezliczoną linię królów i bohaterów. W starych opowieściach jest bardziej bogiem niż człowiekiem, a maesterowie liczą go wśród postaci zbyt owiniętych legendą, by je zważyć — lecz jeśli jakikolwiek człowiek tego imienia żył, zielone królestwo, które rzekomo zasiał, stało się najpotężniejszym królestwem Pierwszych Ludzi.

Z linii Gartha, jak utrzymują śpiewacy, wyrósł ród Gardenerów, który rządził Reach z Wysogrodu jako królowie przez tysiące lat, ich zielona dłoń na sztandarze. A w służbie tych królów wzniósł się ród Tyrellów — nie królowie sami, lecz ich wysocy zarządcy, którzy rządzili domem i ziemiami Wysogrodu w imieniu Gardenerów. Był to urząd wielkiego zaufania i jeszcze większej sposobności, a Tyrellowie, cierpliwi i przebiegli, wykorzystali oba w pełni.

Królowie-Ogrodnicy skończyli w jedno popołudnie. Król Mern IX przywiódł całe rycerstwo Reach na Pole Ognia u boku Króla Skały, i tam, przed trzema smokami Aegona, Mern zginął wraz ze wszystkimi swymi synami i wnukami — zielona dłoń zgaszona z korzeniami i gałęziami w jednej strasznej bitwie. Wysogród stał otworem, jego królewska linia popiołem na wietrze, a pytanie, kto powinien go objąć, spadło na zdobywcę.

Odpowiedzią Aegona był Harlan Tyrell, wysoki zarządca, który poddał Wysogród bez walki i został nagrodzony wszystkim: siedzibą, której służył, władzą nad całym Reach, i strażnictwem Południa. Jednym pociągnięciem zarządcy stali się Wielkimi Lordami, wyniesieni ponad rody o wiele starsze i dumniejsze od siebie. Florentowie i inni o lepszej krwi nigdy do końca nie wybaczyli tego awansu, i do dziś szemrzą, że róża siedzi na tronie, który z prawa powinien należeć do nich. Lecz to Tyrellowie ugięli kolano we właściwej chwili, a w następstwie podboju wyczucie czasu warte jest więcej niż jakikolwiek rodowód.

Jako Lordowie Wysogrodu Tyrellowie rozkwitli dokładnie tak, jak obiecywały ich słowa, rosnąc w siłę na niezrównanej obfitości Reach i mieczach jego niezliczonych rycerzy. Żenili się przebiegle, ucztowali wystawnie i uczynili się niezastąpionymi na dworze i na polu bitwy, drudzy w bogactwie jedynie po lwach zachodu, a pierwsi bez rywala w liczbie ludzi, jakich mogli wystawić w pole. Czego im brakowało, to starożytnej krwi, o której ich rywale nigdy nie pozwalali im zapomnieć, i tak dążyli do rzeczy drugiej w kolejności najlepszej — bliskości tronu.

Gdy nadszedł bunt Roberta Baratheona, Tyrellowie dochowali wierności swym targaryeńskim królom, a lord Mace Tyrell zasiadł do długiego, wygodnego oblężenia przed Końcem Burzy, głodząc brata Roberta, Stannisa, nigdy nie szturmując murów. Gdy Trident został przegrany, a wraz z nim wojna, Mace zwinął swe sztandary i poddał się bez bitwy, jego zastęp nienaruszony — największa armia w królestwie, i niewypróbowana. Był to trafny symbol tego rodu: ogromna siła, starannie zachowywana, czekająca na małżeństwo albo chwilę, które przybliżą różę do korony.