Historia rodu Ród Arrynów

Gdy Andalowie przekroczyli wąskie morze na swych okrętach, uciekając przed rosnącą potęgą Valyrii, Dolina Arrynów była wśród pierwszych ziem, jakie zajęli — i tam zajęli ją całkowicie. Pieśni oddają ten zaszczyt serowi Artysowi Arrynowi, Skrzydlatemu Rycerzowi, o którym mówi się, że wzleciał na szczyt Włóczni Olbrzyma na wielkim sokole i zabił Króla Gryfów, który tam mieszkał. Odrzuć sokoła i legendę, a maesterowie odnajdą pod nimi prawdziwą i rozstrzygającą wojnę: andalscy wodzowie wojenni Doliny złamali ostatniego króla Pierwszych Ludzi, Robara Drugiego z rodu Royce'ów, w Bitwie Siedmiu Gwiazd, i z tego zwycięstwa ród Arrynów wzniósł się do władzy.

Arrynowie tytułowali się Królami Gór i Doliny, wtapiając krew pokonanych Pierwszych Ludzi w swą zwycięską andalską linię, i uczynili swą siedzibą Orle Gniazdo — smukły zamek z bladego kamienia, osadzony niemożliwie wysoko na zboczu góry, osiągalny jedynie długą i niebezpieczną wspinaczką. Sokół i sierp księżyca latają nad Doliną od tamtej pory, a Arrynowie strzegli swego honoru równie zazdrośnie, co swych wysokości.

Żadna armia nigdy nie zdobyła Orlego Gniazda. Jest zbyt wysokie i zbyt wąskie; garstka ludzi może utrzymać jego bramy przeciw całemu zastępowi, a zima pieczętuje górskie drogi przez pół roku. To ród, który nigdy nie musiał być przebiegły, jedynie cierpliwy i niezdobyty, a Arrynowie wyhodowali dumę dorównującą ich niezdobytej siedzibie — dumni ze swej czystej andalskiej krwi, jeszcze dumniejsi z honoru, który noszą niczym drugą koronę.

Ta niezdobytość oszczędziła im losu dumniejszych królów, gdy przybył Aegon. Dolinę dzierżył w imieniu chłopca, Ronnela Arryna, jego matka, lady regentka Sharra, uznawana za najpiękniejszą pannę Siedmiu Królestw — a gdy królowa Visenya przyleciała swym smokiem Vhagar aż pod same okna Orlego Gniazda, chłopięcy król bardziej interesował się przejażdżką na grzbiecie smoka niż oporem. Dolina poddała się bez przelania jednej kropli krwi, jej lord ochotnym pasażerem, nie trupem. Arrynowie zachowali swe wysokości, swój honor i swe życia, i wymienili koronę na strażnictwo, jak wszyscy mędrsi królowie nauczyli się czynić.

Przez trzy stulecia sokół trzymał Dolinę w cichej lojalności, a Arrynowie mogliby przejść przez historie tak, jak zawsze żyli — wysoko, honorowo i z boku — gdyby nie Jon Arryn, który wychował dwóch chłopców, którzy mieli przekształcić królestwo na nowo. Pod jego opiekę w Orlim Gnieździe trafili Eddard Stark z Winterfell i Robert Baratheon z Końca Burzy, a stary lord wychował ich razem, jakby byli jego własnymi synami, aż więź między jego podopiecznymi stała się mocna jak krew.

Toteż gdy szalony król Aerys, spaliwszy ojca i brata Neda, wysłał do Doliny żądanie głów obu młodzieńców, Jon Arryn odpowiedział bez wahania: podniósł swe sokole sztandary w buncie, zamiast wydać chłopców, których wychował. Bunt, który obalił dynastię liczącą trzysta lat, zaczął się, w istocie, w Dolinie, od odmowy starego człowieka, by zdradzić swych przybranych synów. Gdy go wygrano, Jon Arryn stanął jako namiestnik króla Roberta, poślubiony Lysie z Riverrun, drugim najpotężniejszym człowiekiem w królestwie, które stworzyła jego lojalność.